Gepubliceerd op 23 april 2009 | 
De strijd rondom het wie, hoe en waarom in de Deventer Moordzaak is een nieuwe fase in gegaan. Diegenen die hebben gedacht dat met de vrijlating van Ernest Louwes de strijdbijl min of meer zou zijn begraven, komen bedrogen uit. Louwes toonde zich gisteravond bij Pauw en Witteman ongebroken en in zijn persconferentie die hij vandaag om 10.00 uur heeft gegeven, kondigt hij aan niet te rusten voordat de waarheid boven tafel is. Daarmee toont Louwes realiteitsbesef, want van het stigma van de boekhouder die de rijke weduwe heeft vermoord, is hij niet af en komt hij vermoedelijk ook niet af. Maar wat Louwes zich mogelijk niet beseft is dat de eerste rooksignalen voor een nieuwe oorlogsverklaring door het OM aan zijn adres al zichtbaar waren. De strijd zal vooral gaan over het financiële motief dat Louwes zou hebben gehad. Want als er al een herziening komt, zal het OM alle zeilen bijzetten om Louwes alsnog veroordeeld te krijgen en het financiële motief kan dan als kapstok worden gebruikt om afgezwakt DNA-bewijs en een telefoontje aan op te hangen.. In ons bewijsrecht is alle mogelijk. Misschien wordt in de toekomst J.P. Balkenende nog eens na een uitgebreid politieonderzoek en een doorwrochte DNA-analyse van de heer Eikelenboom als Osama Bin Laden ontmaskerd en veroordeeld.
Indien de Hoge Raad de aangekondigde herzieningsaanvraag gegrond verklaard, doet Louwes er verstandig aan zich de borst nat te maken. Want dan gaan alle registers weer open bij het OM, zoals de zaak Lucia de B. aantoont, die opnieuw door een hel moet gaan. Sinds de Hoge Raad uitgerekend in de Deventer Moordzaak zijn fiat gaf aan de veroordeling door het Hof Arnhem verschilt de procedure na herziening niet wezenlijk van een “gewone” appelprocedure. Een procedure die oorspronkelijk is bedoeld om uitgeprocedeerde veroordeelden met een beroep op nieuwe feiten een kans op vrijspraak te bieden, is verworden tot een procedure waarin het OM de gelegenheid te baat mag nemen om het opsporingsonderzoek dunnetjes over te doen om hem die kans te ontnemen. En dat alles met dank aan het Hof Arnhem, dat zich in de Deventer Moordzaak namelijk als wetgever heeft opgesteld. Tot zover de Trias Politica. Naar het zich laat aanzien zal de procedure na herziening zich in de toekomst vooral ontpoppen als een mogelijkheid voor het OM om mensen die onherroepelijk zijn vrijgesproken op basis van nieuw bewijs veroordeeld te krijgen.
Het bewijs waarop Louwes is veroordeeld was mager. Een telefoontje dat vanwege het niet opvragen van de “Timing Advance”-gegevens niet exact kan worden gelocaliseerd en DNA van Louwes dat op de blouse van de weduwe werd gevonden door het briljante onderzoek van o.a. Prof. dr. Eikelenboom, wetenschapper in ruste. Dat DNA-bewijs was en is cruciaal, maar kan dankzij het onderzoek dat door de Amerikaanse DNA-deskundigen Professor Dan Krane en dr. Jason Gilder is verricht, linea recta de prullenmand in. De kritiek op het onderzoek dat door het NFI is uitgevoerd is vernietigend. Anders dan de deskundigen Kloosterman en Eikelenboom het Hof Arnhem deden geloven, werd gebruik gemaakt van een uiterst dubieuze methode die lijkt op de LCN-testmethode en bevatten de controlesporen op de blouse wel degelijk DNA van Louwes. Niet alleen zijn de conclusies die door de bewuste medewerkers van het NFI zijn getrokken op drijfzand gebaseerd, maar ook hebben zij het Hof verkeerd voorgelicht. Daarbij rijst bij mij de vraag of ook het OM van een en ander weet had. Het onderzoek moest in een mum van tijd worden uitgevoerd en ik meen me een interview met Eikelenboom te herinneren waarin hij er prat op ging dat hij er in was geslaagd om in zo’n korte tijdspanne het onderzoek te hebben voltooid.
Dit amateuristische onderzoek past kennelijk in een Nederlandse traditie. Want ik kan mij niet herinneren een strafzaak te hebben meegemaakt waarin zoveel tactische en technische opsporingsfouten zijn gemaakt als in de Deventer Moordzaak. In zijn toespraak bij de zojuist genoemde persconferentie noemt Louwes er enkele op en op de website www.geenonschuldigenvast.nl is een lijst met de honderd belangrijkste fouten te vinden. Wie dat leest en tot zich door laat dringen, krijgt een ontluisterend beeld van de werkwijze van politie en justitie voorgeschoteld. Een beeld dat ongetwijfeld niet representatief is voor het onderzoek in andere zaken, maar een beeld dat dwingt tot nadenken. Tot meer dan nadenken. Zeker omdat het beeld corespondeert met het beeld dat door de commissie Posthumus is geschetst van de gang van zaken in de Schiedammer Parkmoord. Een beeld dat bovendien door het wetenschappelijk werk van deskundigen als Derksen, Wagenaar, Crombag en Van Koppen wordt bevestigd. Een beeld dat tot actie dwingt.
Het mag bijna een wonder heten dat justitie er in is geslaagd om Ernest Louwes veroordeeld te krijgen. Na een vrijspraak door de rechtbank Zwolle, volgde een veroordeling door het Hof Arnhem die (mee) was gebaseerd op een mes dat niet het moordwapen kon zijn, maar toch via geurproeven aan Louwes werd gelinkt en nadat de Hoge Raad oordeelde dat de aanvraag tot herziening gegrond was en de zaak verwees, naar het Hof Den Bosch werd Louwes op de valreep door een in allerijl uitgevoerd DNA onderzoek “opgeknoopt”. Dit alles zegt veel over zowel de wijze waarop ons opsporingsapparaat functioneert als het niveau van een onderzoeksinstituut als het NFI. Maar het zegt ook veel over de positie van de rechter, ons uitgeklede Nederlandse bewijsstelsel en de wijze waarop daarmee in de praktijk wordt omgesprongen. En dat is bepaald niet iets om trots op te zijn. Een amateuristisch, slordig en niet conform de internationaal geldende normen uitgevoerd DNA-onderzoek op een blouse die jarenlang spoorloos was, leverde het ultieme bewijs op. Er was, zo werd met veel aplomb beweerd, veel delictgerelateerd DNA van Louwes op de blouse van de vermoorde weduwe Wittenberg gevonden. Vervolgens werd door het Hof nog even en passant de hand gelicht met de strekking van de regeling voor de procedure na herziening, door die procedure als een gewone appelprocedure te brandmerken en het lot van Ernest Louwes was bezegeld. Twaalf jaar gevangenisstraf.
Maar Louwes is nu vrij man en bijt van zich af. Een waar mediaoffensief is ontketend en de strijd is een nieuwe fase ingegaan, die nog wel eens veel aan het licht zal kunnen brengen. Volgens Louwes moet de onderste steen boven komen.
Op de persconferentie kondigde Louwes aan dat er inmiddels een beklagprocedure (art. 12 Wetboek van Strafvordering) dient bij het Hof Leeuwarden en dat uitgerekend vandaag twee rechercheurs die valsheid in geschrifte zouden hebben gepleegd door in strijd met de waarheid in het proces-verbaal te laten optekenen dat zij de gehele tijd wisten wat er met de blouse is gebeurd, door de raadsheren van het Hof aan de tand worden gevoeld. Als het Hof inderdaad vervolging wegens valsheid in geschrifte beveelt, staat opnieuw een bewijsschakel in de veroordeling van Louwes ter discussie: de “chain of custody”. Dat het Hof in deze procedure niet conform artikel 12c Wetboek van Strafvordering het beklag kennelijk ongegrond heeft verklaard, is op zichzelf al een teken aan de wand. De rechercheurs zijn niet verschenen en lieten middels hun advocaat weten verbolgen te zijn over het feit dat hun integriteit in het geding was. Ik herken dat van eerdere zaken die ik als rechter heb behandeld. Als het er op aan komt zijn de verbalsanten ziek, zwak, misselijk, verbolgen of lijden zij een tot nu toe onbekende ziekte die gepaard gaat met acuut geheugenverlies.
Ook andere leden van politie en justitie zullen naar verwachting binnenkort verantwoording moeten afleggen. Wat te denken van Officier van Justitie Duyts, die bijvoorbeeld verzweeg dat geen DNA-sporen op het mes dat als moordwapen moest doorgaan werden gevonden en zich nog veel meer permitteerde in haar streven om coûte que coûte Louwes achter de tralies te krijgen. Ook tegen haar zal aangifte worden gedaan, in de verwachting dat eindelijk ook eens bij het OM doordringt dat het van belang is in deze tijd zelfreinigend vermogen aan de dag te leggen. Maar ik heb er een hard hoofd in dat het OM de aangifte serieus zal nemen en tot strafvervolging overgaat, want het is langzamerhand een feit van algemene bekendheid dat Officieren van Justitie en Advocaten-Generaal die rechters op het verkeerde been zetten, onopzettelijk hebben gehandeld. Zalig zijn de onwetenden. Doorgaans worden zij bevorderd naar tropische vakantieoorden in plaats van achter de tralies te belanden.
Er loopt ook een civiele procedure tegen Eikelenboom. Een man die zonder enige wetenschappelijke achtergrond als misschien wel “de” DNA-deskundige in Kazachstan aan de Rijn doorgaat. Hij wilde in de uitzending van Pauw en Witteman geen commentaar geven op de bevindingen van Crane en Gilder en ook in de civiele procedure die tegen hem is aangespannen, houdt hij de kaken stijf op elkaar. Elke wetenschappelijke discussie die iemand van het gezag, de statuur en het kaliber van Eikelenboom toch zou moeten willen en kunnen voeren, gaat hij uit de weg. Daardoor belemmert hij Louwes in zijn mogelijkheid om herziening te krijgen. Gelukkig hebben de A-G’s Knigge en Vellinga in hun adviezen in de zaken Lucia de B. respectievelijk Ina Post op subtiele wijze de huidige regeling zo geïnterpreteerd, dat de aard en strekking van de herzieningsregeling en de inhoud van het begrip “novum” wordt opgerekt in het voordeel van de veroordeelde. Louwes zou hiervan kunnen profiteren.
Op haar beurt laat justitie zich ook niet onbetuigd en legt zij een klokkenluider als Maurice de Hond op het hakblok. Wee de burger die het heft in eigen hand neemt, wanneer justitie faalt bij de uitoefening van haar taak. Dat die burger zijn bevindingen pas na uitgebreid onderzoek openbaar maakt en onderbouwt, maakt hem kennelijk alleen maar gevaarlijker. En dan doet justitie datgene waar zij erg goed in is. Iemand stimatiseren en proberen kapot te maken, op allerlei mogelijke manieren en met gulle medewerking van de Mainstream Media. Strafvorderlijke intimidatie (zonder redelijke verdenking een doorzoeking waarbij “toevallig” een heel camarateam van de NOS voor de deur staat) en vervolging wegens smaad omdat De Hond van zijn hart geen moordkuil maakt en desgevraagd zijn overtuiging ventileert, iets waarmee anderen, zoals Peter R. de Vries, hun dagelijkse kost verdienen (stigmatisering). De gevolgen blijven natuurlijk niet uit. Er komt een civiele schadevergoedingsprocedure die is aangespannen door de slachtoffers van het optreden van De Hond (financieel ontmantelen), er verschijnen suggestieve krantenberichten waarin hij in verband wordt gebracht met ontvoering en Bas Haan, onderzoeksjournalist bij NOVA, publiceert een boek dat niet anders kan worden gelezen dan als een requisitoir tegen Maurice de Hond. Een boek dat grossiert in fouten en slordigheden, maar dat in het algemeen mag rekenen op bijval. Zie een eerder bericht op mijn weblog, waarin ik het boek bespreek. Kennelijk weerspiegelt het boek het niveau van NOVA.
We zullen zien hoe het verder gaat. Louwes vertelde dat er veel meer onschuldig veroordeelden vast zitten. Zijn argumentatie was pover, maar het kan bijna niet anders of hij heeft gelijk. Een naam noemde hij in het bijzonder: Louis Hagemann. Ik heb zijn dossier bestudeerd en ik kan hem alleen maar volmondig gelijk geven. De veroordeling van Hagemann is onterecht en meer dan schandalig. Daarover zal ook mijn volgende bericht gaan, dat is getiteld: “Het spel en de knikkers: de onterechte veroordeling van Louis Hagemann”. Deze man heeft een levenslange gevangenisstraf gekregen op basis van een bewijsconstructie die technisch-juridisch totaal mank gaat. Zijn echtgenote vecht een moedige strijd tegen dit onrecht: www.louishagemann.nl . Deze man moet vrij en meer mensen moeten zich inzetten om hem vrij te krijgen. Een justititeel schandaal. Ook voor anderen, zoals Danny Kuiters, blijf ik me inzetten. Er is veel juridisch timmerwerk nodig om het Nederlandse strafrecht rechtvaardiger te krijgen. Ik hoop daaraan een steentje bij te dragen.
: 
12 reacties op De Deventer Moordzaak krijgt een nieuwe wending
Ads
Vergeet Sweeny niet. Ook een volkomen absurde veroordeling, zo leek het mij bij lezing van de boeken “De slapende rechter” en “Het O.M. in de fout”.
Wicher,
Een sterk pleidooi dus voor een Revisieraad. Ben jij daar voorstander van of is een (betere) verruiming van de herzieningsgrond voldoende?
Dan een vraag die bestaat uit drie onderdelen:
Is er sprake van meineed wanneer een getuigendeskundige bij herhaling verklaart een bepaalde onderzoeksmethode NIET te hebben gebruikt terwijl dat wel degelijk blijkt te zijn gebeurd. Een methode waar hij of zijn Instituut ook geen accreditatie voor had?
Idem, als blijkt dat hij DNA-bijdragen heeft waargenomen in controlemonsters en deze desondanks met stelligheid heeft ontkend tegenover de rechter?
Idem, als bljikt dat hij een bloedspoor enkelvoudig aan Louwes toerekende en verzweeg dat er ook DNA van het slachtoffer in voorkwam?
Wat een enorm sterk verhaal Wicher! Dit staat als een huis; mijn complimenten!
@ Ruud
Je hebt gelijk. En met Sweeny ongetwijfeld nog een reeks anderen.
@ Lies.
Dank je. Zelf ben ik er nog niet tevreden over. Het kan scherper en soms vind ik het wat warrig. Misschien heb je wel een suggestie?
@ Andre
Ja, ik ben voorstander van een onafhankelijke revisieraad. Over de vorm waarin dit instituut moet worden gegoten, ben ik nog niet uit. Maar zoals het nu gaat, is het niet goed. Er gaat te veel mis en een slager die zijn eigen vlees keurt is partijdig. Het monopolie van juristen bij rechtspraak moet ook worden doorbroken. En instituten als het NFI moeten op de helling. Ach, er is zoveel mis. En wie weet hoeveel mensen tenm onrechte zijn veroordeeld op grond van labbekakkig DNA-onderzoek door het NFI. Daar mag wel eens goed naar gekeken worden.
Wat de getuigen-deskundigen betreft: ja, er is sprake van meineed, als kan worden aangetoond dat zij opzettelijk onwaarheid hebben verteld. Maar het leerstuk opzet is kenneljik voor sommige doelgroepen niet geschreven. Ik ben wat cynisch geworden.
@Wicher
Je geschreven commentaren zijn voorbeeldig, jij zegt warrig af en toe, kan wel, zie het als een oefening voor het boek dat je aan het schrijven bent. Maar de weerstand tegen de criminelen van het OM is over het algemeen nog zeer zwak. Zolang de media zich kunnen veroorloven klakkeloos achter het Om aan te lopen ( de slapende media ) zal het ook lang kunnen duren voordat er wat verandert. Eigenlijk gaan de media zeker in de zaak Louwes volkomen hun boekje te buiten en kunnen wat mij betreft aangeklaagd worden. De media ook de (eens links geweest ) VARA, spelen een rol als prostituee van het OM. In die rol kunnen ze geen concerssies doen aan de waarheid, terwijl hun rol als journalist daar voor bedoeld is dat ze zo objectief mogelijk te werk gaan. Zij schamen zich zo diep van binnen dat zij bang zijn voor objectiviteit en de verdringing van het gevoel te moeten zoeken naar de waarheid veroorzaakt dat ze onbeschoft en beledigend te werk gaan terwijl zij verlangen hun eigen behoeftes te bevredigen.
Hieronder vindt je een stuitend voorbeeld van de dubieuze virtuele psychose van de media in de zaak Louwes. ( Let op: dit is een herhaling, onderstaande was te lezen bij Maurice de Hond lang geleden toen ik daar geen ban had )
Virtueel interview van virtuele Paul Witteman ( dzbfw ) met Barbertje Ernest Louwes
Witteman: Je zegt dat je onschuldig in de gevangenis zit, is dat nou zo erg, de gevangenis is toch net een hotel?
EL: Hotel? De mensen die niet binnen zijn geweest kunnen zich absoluut geen voorstelling maken van het leven in de gevangenis; hoe het is als je geen criminele instelling hebt en onschuldig vastzit en daarom hebben ze net als jij enorme vooroordelen. Als justitie er is om rechtvaardigheid te bevorderen moeten de meeste gevangenissen zo wie zo zo snel mogelijk afgebroken worden. Het vermeende hotel van de staat ervaar je binnen als een concentratiekamp. De gevangenis is een virtuele werkelijkheid waar niets echt is, je eigen zelf hangt binnen drie maanden eenzame opsluiting aan een zijden draadje, je moet de kracht van Mandela of Gandi hebben om erdoorheen te komen..
Witteman: Wat bedoel je toch met virtueel? Dat heeft toch te maken met een fantasiewereld mogelijk gemaakt met behulp van een robot?
EL: Precies ja een robot, een robot bestaan, alsof je echte zelf sloom voor zich uit zit te staren en ondertussen alles beleeft als keek je naar een scherm. Als je bijvoorbeeld eet, eet je maar je eet ook weer niet, het eten smaakt, je proeft het maar je proeft niets. Je gaat slapen, maar hoewel je gaat slapen en slaapt, slaap je niet en als je wakker wordt, wordt je niet echt wakker en is het net of de wereld niets meer is dan een droom. Maar dit zijn slechts enkele dagelijkse en oppervlakkige zaken, alle handelingen voelen virtueel aan.
Witteman: Maar als je bezoek krijgt van je vrouw en kinderen is de wereld toch wel even echt?
EL: Diepere gevoelens gaan ook zo. Je denkt aan je vrouw of kinderen. maar dat is levensgevaarlijk. Het feit dat ze met geweld van je worden weggehouden wekt direkt een diepe depressie of woede op.
Je moet dit soort gevoelens weer een beetje verstoppen voor je vrouw en kinderen als die op bezoek komen.
Tijdens het bezoek ben je eerst gelukkig dat je je vrouw en kinderen ziet maar het feit dat ze binnen een uur weer weg zijn brengt meteen weer een depressie naar boven die je pas weer kunt verwerken als je weer alleen op je cel bent
Witteman: Maar het gevangenissysteem in Nederland onder leiding van het OM is toch een voorbeeld voor de wereld, je vrouw mag twee keer per week op bezoek komen? en de kinderen zijn toch blij als ze je zien?
EL: Het allerergste is wel de kinderen onder ogen komen. Ze weten wel dat ik onschuldig ben maar ik schaam me dood voor alle ellende waar ze doorheen moeten. Alleen de procedures voor zo een bezoek al is een vernederende aangelegenheid, zij komen binnen in de sfeer van een slachthuis, worden gefouilleerd, een geduw en getrek aan poorten en hekken die van en op slot gaan, ieder bezoek of bezoeker moet een week van te voren worden aangevraagd met een bezoekbriefje dat je precies op tijd moet inleveren, maak je een foutje ben je afhankelijk van het humeur van de bewaker je kunt dan meestal niet rekenen op een goed humeur. Dus als ik ze zie in de ontvangstruimte wordt ik eerst uitelkaar getrokken van verdriet, maar ik blijf smilen, voor die kinderen toch, en mijn lieve dappere vrouw, ik hou van ze, maar intimiteit en ons samenzijn is van ons afgepakt door gekken en als ze weer weg zijn ( na het bezoek ) ga je flippen, dat weet iedere gevangene. Nou ja sommigen zijn keihard, die lijken wel niets te voelen. In Noorwegen gaan langdurig gestraften regelmatig naar huis voor enkele weken om niet te vervreemden van thuis cum suis.
Witteman: Maar zijn wij nederlanders dan niet het beste met alles? Als het je hier niet bevalt waarom ga je dan niet in Noorwegen wonen?
EL: Als ik deze hel overleef zal ik daar zeker over denken. Zij hebben prachtige fjorden en nog voldoende wilde natuur en een sociaal stelsel dat verreweg veel beter is dan het nederlandse, bovendien zijn ze zo verstandig geweest buiten Europa te blijven. Daar kan ik zeker rustig genezen van Nederland als ik weer vrij ben.
Witteman: Maar de dagen dat je je familie en vrienden niet ziet kun je ze toch bellen?
EL: Dat klopt ja. Je kan iedere dag twee keer in de rij staan bij de telefoon, als je geluk hebt krijg je tien minuten tot ( afhankelijk van het humeur van de bewaarder ) een half uur per dag beltijd, maar het precieze tijdstip dat je belt moet je degene die je belt van te voren zeggen omdat je anders het risico loopt dat ze niet thuis zijn, en je kunt niet teruggebelt worden. En als je te laat weg bent bij de telefoon krijg je een grote bek van een bewaarder, of van de gangsters en de moordenaars die meestal een dealtje met de bewaarders hebben over het gebruik van de telefoon en andere voordeeltjes. Het personeel hier zijn meestens lui die denken in simpele termen en bekende vooroordelen.
Witteman: Heb je veel leuke contacten kunnen opbouwen hier?
EL: Ach, ik ben vriendelijk met de meeste verkrachters, moordenaars, pooiers en gangsters hier, maar daar ga ik niet echt mee om. Ik ga uitsluitend om met de anderen die hier ook onschuldig zitten en met die ploeg vermaak ik me wel eens. We zijn met 22 onschuldigen hier ( 10% ) van de 220 inmates en verdelen onze club in twee elftallen en als de bewaker een goede bui heeft mogen wij een uur per week met zijn 22 onschuldig voetballen in de voetbalkooi die eigenlijk luchtkooi heet. alleen met kerst en pasen mogen we op het echte voetbalveld spelen. We moeten voor deze dagen altijd op onze hoede zijn en tegen niemand van het personeel zeggen dat je onschuldig bent, anders geen sport.
Witteman: Wat doe je toch met die onschuldigen, moordenaars lijken mij nu juist interessante studieobjecten.
EL: Lees “Een kleine filosofie van de moord” en je weet er alles van, filosofeer over het lot van een onschuldige in de gevangenis en zelfs Connie Palmen vindt de woorden niet.
Witteman: Maar het personeel in de nederlandse gevangenis is toch ook het beste op de hele wereld?
EL; Ach, ze zijn allemaal overbelast en door alle verwarring hier en obscuriteiten zijn zij meestal paranoia en gedragen ze zich als robots, die werken in een virtuele werkelijkheid, die ze in hun vrije tijd ontkennen.
Witteman: Mag je hier klassieke muziek luisteren?
EL: Ja hoor zo veel als je maar wilt, als je er maar rekening mee houdt dat alles wat je wilt doen of koopt schriftelijk aangevraagd wordt en in drievoud en precies op tijd bij de bewaker is mag zo veel je maar wilt klassieke muziek luisteren.
Witteman: Zoveel als ik maar wil? Tot ik er bij neerval?
EL: Desnoods.
Witteman: Nou ja hoe dan ook, mij lijkt het wel wat dit hotel van je, weet je wat, alles is hier toch virtueel, Ik wil wel met je ruilen. Ik neem jouw plaats wel in dan kan ik de godganse dag klassieke muziek luisteren en ben ik verlost van het presenteren van Nova en P en W, zodat ik Maurice de Hond nooit meer hoef te interviewen, wat kan er nog erger zijn?
EL: Geen enkel probleem Paul, moet je wel je virtuele celnummercode even noteren en gevangenisdollars aanvragen bij de virtuele directeur van deze gevangenis.
Witteman: Ja, Ja, dat regel ik wel, ga jij nou maar gauw weer naar je vrouwtje en kinderen. Tsjinge tsjonge zoveel klassieke muziek als ik wil, en verlost van die Maurice de Hond, en gratis personeel, het lijkt wel een lot uit de loterij.
EL: Nou dan ga ik maar. Veel plezier hier Paul! Ik zal de groeten overbrengen voor je aan Clairy en Jeroen. En tot over 8 jaar.
En zo geschiedde virtueel.
Beste Wicher, van harte gefeliciteerd met je nieuwe blog. Het ziet er mooi uit en ik wens je toe dat het ook achter de schermen gebruiksvriendelijk is! WordPress? Dan zit dat wel goed!
Het is trouwens wel de moeite waard om hier wat rond te surfen. Je links ter rechter zijde bewaar ik even tot morgen. Commentaar volgt. Maar nogmaals: gefeliciteerd!
Nogmaals, Wicher, dit ziet er prachtig uit! En ik begrijp dat je een nieuwe professie hebt gevonden als juridisch adviseur. Van harte gefeliciteerd!
In het profiel van je lezing las ik het volgende:
“In mijn lezing zal ik ingaan op mijn ervaringen als rechter en als gedetineerde en laat ik zien op welke punten de rechtspleging in het algemeen en de strafrechtspleging in het bijzonder tekort schiet. Zelfs in zodanige mate dat het volgens mij hoog tijd wordt om een parlementaire enquête te houden naar het (dis)functioneren van de rechtspleging.”
Daar ben ik het helemaal mee eens. Want de waslijst van onterechte vonnissen die de media halen wordt steeds langer, terwijl ook dat nog slechts het topje van de ijsberg is. Jacqueline schreef ergens dat we ook de minder zwaar gestraften niet moeten vergeten. Zij gaan vaak zelfs niet in hoger beroep, omdat het allemaal zo ingewikkeld is. Maar een veroordeling, al was het maar tot een taakstraf, kan een leven volkomen ruïneren.
Een parlementaire enquête naar het disfunctioneren van justitie, dat wordt echt de hoogste tijd! Want de politiek verschuilt zich tot op heden in de erwtensoep die men trias politica noemt.
Ruiter en Oldenhof zijn bang dat ze meewerken aan hun eigen veroordeling, denk ik.
Maar, hoe is het mogelijk, de politie moet betrouwbaar zijn. Als er twijfels komen moet je alles doen om open en eerlijk alles uit de doeken te doen, maar zij zijn bang dat ze meewerken aan hun eigen veroordeling denk ik.
Elke boef heeft het recht om te zwijgen.
Dit gedrag roept bij mij ‘kwaadwillende’ betrokkenheid of gedwongen betrokkenheid op.
Maar dan roept dit weer de verdenking op van lid te zijn van een criminele organisatie.
Ook zijn het ambtenaren in functie, welke criminele handelingen hebben verricht en die moeten met dubbele straffen gestraft worden, vind ik.
Strafverminderring is mogelijk als er meegewerkt wordt aan zuivering. Wie allemaal zijn er verdacht lid te zijn van een criminele organisatie?
Ik heb al lang niets meer gehoord over de pet, welke er steeds voor zorgde dat grote boeven hun gang konden blijven gaan. Ik heb de zaak gezien van modding/pesten op het werk, hij gaf aan dat hij veel vuile was buiten kon hangen, maar van zijn advocaat niet veel mocht zeggen, daarna is het heel stil geworden. Een doofpot…
Misschien zijn ze zo naïef, dat ze denken het weer wel in de doofpot is te krijgen.
Graag visie c.q. reactie
Ik snap jou niet, Wicher.
Ik had met mijn boeren-verstand alleen het eigen verhaal van Ernest nodig om er achter te komen dat hij zelf de dader is en niemand anders.
@ dombo
En ik snap jou niet. Leg eens uit?
Door dombo op mei 24, 2009
reactie van:
Door Wicher Wedzinga op mei 24, 2009
op dombo
——————-
Dombo,
U doet uw naam wel eer aan.
Uw gedrag is kenmerkend voor het gedrag van pure criminelen: ze zwijgen als het graf en zetten geen letter, zelfs geen komma of punt op papier.
U schrijft op 24 mei ’09 een bericht.
Wicher Wedzinga reageert, vraagt aan u, ook op 24 mei ’09, u nader te verklaren.
Het is nu 18 juli ’09, ruim twee maanden later, maar u reageert niet, zwijgt als het graf.
Indien dhr. Ernest Louwes zou hebben gezwegen, en niets geschreven, hoe zou uw oordeel over hem dan zijn geweest? Exact hetzelfde heb ik de indruk, en met die instelling heeft u zijn eigen verhaal gelezen.
‘A dirty mind is a joy forever’.